در پست «نیمه عمر چاه های نفت» به چالش هایی که بشر در آینده برای فراهم آوردن انرژی از سوخت های فسیلی، پیش رو دارد اشاره کردیم. انرژی هسته ای هم به وضوح بسیار گران تر از انرژی فسیلی هست. فناوری ایجاد سوخت های جایگزین هم چندان امیدبخش نبوده است که بتوانیم روی آن حساب کنیم. به علاوه، گرمایش زمین هم که باعث سرد تر شدن برخی مناطق نظیر اروپا در زمستان خواهد شد که نیاز این مناطق را به تولید انرژی افزایش می دهد. بنابراین ،احتمالا سوخت در آینده گران می شود.
گران شدن سوخت در آینده، کشورهایی نظیر آمریکا و کانادا را؛ جاهایی که اتوموبیل شخصی چرخ حمل و نقل را می چرخاند؛ با مشکل جدی مواجه می کند. به گونه ای که زندگی در شهرهایی با بافت پراکنده و یا مناطق حاشیه ی شهر؛ جایی که طبقه ی متوسط شهری در محله های آرام با خانه های تک واحدی و باغچه های بزرگ زیبا اسکان دارند، به هیچ وجه مقرون به صرفه نیست. شهرهای چگال تری شکل می گیرند و بسیاری از جاهای کمتر چگال یا متروکه می شوند یا تبدیل به آپارتمان های بلند.
به علاوه، خرید از مال های و فروش گاه های بزرگ که بدون داشتن اتومبیل شخصی قابل دسترسی نیستند یا دسترسی به آن ها سخت است، دیگرانتخاب خوبی برای طبقه ی متوسط شهری نخواهد بود. بنابراین، روزی خواهد رسید که فروشگاه های بزرگ تعطیل می شوند و دوباره مغازه های خرده فروشی راه می افتند؛ درست مثل تهران خودمان سر هر کوچه ای یک بقالی باز می شود!
هیچ ایده ای ندارم که در کشورهای در حال توسعه چه خواهد شد. شاید کشورهای نفت خیزی مثل ما وضع بهتری از کشورهایی که مجبورند از ما انرژی بخرند، داشته باشند، اما وضع ما نسبت به گذشته بدتر خواهد شد، مخصوصا که سیستم های بهینه سازی شده هنوز به حد کافی جای خود را در جامعه ی ما باز نکرده باشد.
باید هر چه سریع تر عایق سازی ساختمان را در ایران جا انداخت؛ آب مصرفی خانه ها را با انرژی خورشیدی گرم کرد؛ اتومبیل های پر مصرف را از بازار جمع کرد و اتومبیل های کم مصرف را جاگزین کرد؛ صنایع را نوسازی کرد؛ و از همه مهم تر با جامعه ی جهانی برای مقابله با گرمایش زمین هم گام شد. مورد آخر از همه سخت تر است؛ چرا که نیاز به فرهنگ سازی در سطح جامعه و سیاست مداران آن جامعه دارد که انجام آن در ایران کاری تقریبا محال است.
