فرهنگ ماشین‌های بزرگ

این جا آمریکا است. کشوری که با ماشین‌های بزرگ و غیربهینه‌اش معروف است. کشوری که شاید خیلی‌ها فکر کنند خوشی زده زیر دل مردمش. بنزین ارزان است و ماشین‌ها پر مصرف. هر چند سال‌های اخیر ماشین‌های ژاپنی کم مصرف، بخش بزرگی از بازار را قاپیده‌اند، اما اگر کسی پول داشته باشد، باز هم می‌رود سراغ ماشین‌های بزرگ و پرقدرت که سوخت زیادی مصرف می‌کنند و البته معمولا آمریکایی هستند. گاهی هم تویوتا و سایر شرکت‌های ژاپنی، ماشین‌های بزرگ و پرقدرت می‌سازند که اتفاقا خیلی هم طرفدار دارد. چون معمولا از نمونه‌ی آمریکایی پردوام‌تر و کم مصرف‌‌تر است. اما تویوتا، تراک (وانت) نمی‌سازد. تراک را این‌جا فقط شرکت‌های آمریکایی مثل فورد و جنرال موتورز و ...  می‌سازند. تراک‌ها ماشین‌هایی نخراشیده‌ای هستند که نمی‌شود ظاهرشان را زیبا کرد. با این وجود در این ینگه دنیا خیلی طرفدار دارند. حتی دختر‌های شیک و پیک و تیتیش مامانی هم تراک سوار می‌شوند. خارجی‌هایی مثل ما معمولا می‌پذیرند که تراک هم مثل غذاهای سرخ شده جزئی از فرهنگ آمریکایی است و مردم آمریکا همین جوری حال می‌کنند تراک سوار شوند و غذاهای چرب بخورند. 

اما این همه‌ی ماجرا نیست. کافی است در یکی از ایالات‌های شمالی که زمستان تماما برف می‌بارد و بهار و پاییز باران، زندگی کنید. یک روز بهاری که از آسمان اقیانوس می‌بارد و رودخانه‌های کوچک طغیان می‌کنند و خیابان‌ها را پر آب می‌کنند، تنها همین تراک‌ها  را می‌توان بدون ترس راند. ماشین‌هایی که در خیابان‌ها گیر کرده‌اند، همان ماشین‌های ژاپنی ارزان و کم مصرف هستند. اگر یک دختر باشید و خراب شدن ماشین در بین راه برایتان خیلی گران باشد، بهتر است که تراک بخرید. اگر زمستان و تابستان،  هر روز صبح ساعت ۶ صبح از خانه به سر کار می‌روید و خانه‌تان در بیرون شهر است، قطعا به یک تراک نیاز دارید.

خلاصه‌ی کلام این که برخی از عناصر فرهنگ آمریکایی، بر حسب ناگزیری ایجاد شده‌اند نه از سر خوشی.