امروز نیم ساعت قبل از زمان بازی برزیل و کره شمالی، سخنرانی بود. هیچ کدام از برزیلیها نیامده بودند. تازه آنهایی هم که آمده بودند، قبل از شروع سخنرانی راجع به فوتبال صحبت میکردند؛ یک ایرانی، یک اسمش را نیاور، یک روس، دو کانادایی، دو چینی، یک لهستانی و یک اسکاتلندی که هیچ کدامشان تیم ملیشان در جام جهانی نبود.
بعد از اتمام سخنرانیها (دو سخنرانی)، من و جو (یکی از کاناداییهای اهل کبک با اصالت ایتالیایی) جیم شدیم به یک مغازهی پیتزا فروشی و دو قاچ پیتزا سفارش دادیم تا ده پانزده دقیقهی آخر بازی را تماشا کنیم. وقتی رسیدیم برزیل با دو گل جلو بود. بعد از چند دقیقه کره شمالی یک گل به برزیل زد و جو از خوشحالی فریاد کشید! نامرد رو نکرده بود که طرفدار کرهی شمالی است. فهمیدم که این عادت که تا وقتی که تیمی ضعیف است طرفدارش هستیم و وقتی قوی میشود از آن بیزار، در این ور دنیا هم پیدا میشود.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر