من هرگز سر در نمی آورم که چرا روسیه با ایران این کرد. رای دادن به قطعنامه علیه ایران و عدم تحویل موشکهای اس-۳۰۰ به ایران، کاملا قابل پیشبینی بودند. چرا که به هر حال امریکا و فرانسه و بریتانیا دوستان و متحدان قدیمی روسیه هستند و هرگز روسیه آنها را به بهای ایران نمی فروشد. اما حمله به عضویت ایران در سازمان شانگهای از طرف روسیه آن هم به دلیل (بهانه) تصویب قطعنامه علیه ایران بسیار عجیب است. گویا روسیه مدتها تلاش می کرده تکیه گاه ایران شود تا اکنون و به یک باره زیر ایران را خالی نماید. به نظر می رسد از نظر دشمنی با ایران (حداقل با حکومت ایران) روسیه گوی سبقت را از سایر کشورها ربوده است. و یا شاید به دنبال منافع بیشتری در ایران است. عجیب نخواهد بود اگر روسیه چند صباح دیگر اعلام کند که افتتاح نیروگاه بوشهر به دلیل تحریمهای اخیر ایران غیر ممکن است. شاید تمام این تاخیرهای چند ساله از طرف روسها، برای فرارسیدن چنین زمانی بوده است.
شاید هم روسیه و چین احساس می کنند از منظر منافع اقتصادی، رقیبی بزرگ (سپاه) دارند و در نتیجه در تلاش برای حذف رقیب، به این دیپلماسی خصمانه روی آورده اند.
فراموش نکنیم که روسیه و چین همواره تاکید داشتند که نباید تحریمها به گونهای باشد که بر مردم ایران فشار بیاورد. از این رو به جای شاید به جای تحریم نفتی ایران، تحریم تنها شرکت فعال در زمینهی نفت و گاز را پیشنهاد کردهاند. خدا می داند که پشت پرده چه گذشته است.
به قول آقا ملات هرچه معشوق ناز کند عاشق بیشتر به اوکشش می یابد.قصه برادران حاکم با رفقای بی خدا هم پیرو همین قاعدست.مگه محمود جان امروز نگفت روس و چین و عشقه!جدایی بین ما معنا نداره!
پاسخ دادنحذف